من

سلام دوستان بهتر از جان

ببخشید که خیلی وقت حرفی نزدم و هر بار که سر می زدین و یک صفحه تکراری می دیدید و ناراحت می شدین.

راستش تو این مدت اتفاقات قشنگ و نا قشنگ زیادی واسم رخ داد.

مهمترینش این بود که مامان و بابا رو پس از سالها که آرزو داشتند راهی کربلا کردم. تا حالا همچنین حس رضایتی رو توی خودم حس نکرده بودم. خوشبختانه به سلامتی برگشتند. ایشالا یه روز هم قسمت موحامای سراپا تقصیر بشه.

انتخابات هم که یکی از مهمترین صحنه های حضور هر ایرانی بود. و خیلی خوشحالم که کسی رو که بهش اطمینان کردم انتخاب شد. امیدوارم مثل دوره قبل که دو بار بهش اعتماد کردم و جواب داد, این بار هم برای ملت آبادانی و شادی هدیه بیاره. ایشالا خدا تمام اونهایی که ازش بد گفتند و دروغ بهش نسبت دادند رو ببخشه.

اما مسائل احساسی زندگیم که مهمترین بخش زندگیمه... چی بگم؟ چی بگم که سکوت بهترین جوابه به این همه هیاهو

هوای خانه چه دلگیر می شود گاهی از این زمانه دلم سیر می شود گاهی

به سوی خویش مرا می کشد چه خون و چه خاک محبت است که زنجیر می شود گاهی

اینم علیرضای خودمه. میبینین چه شیطون شده؟؟؟