تنهایی

توی این خلوت شب منم و حس غریب

                                دل عاشقم چرا از همه خورده فریب

من توی جاده ی عشق دیگه پا نمیگذارم

                                دلمو پیش کسی دیگه جا نمیگذارم

از کجا باید شروع کرد درد دل که گفتنی نیست

                    قصه من خیلی وقته که دیگه شنیدنی نیست

تو خودم دارم میپوسم ولی هیچکس نمیدونه

                           چقدر سخته که آدم با خودش تنها بمونه

یه روزی خیال می کردم عشق علاج همه درداست

                      عشقو فریاد می زدم که آبیه به رنگ دریاست 

من ساده با نگاهی دلمو ارزون فروختم

                  ریشه مو خودم سوزوندم واسه همیشه سوختم

حالا عمریه که دیگه عشق رو من باور ندارم

                         تن من می لرزه وقتی اون روزا رو یاد میارم

آسمون دعا کن امشب واسه ی این مرد تنها

                     خسته ام بس که نشستم به امید صبح فردا