رمضان آمد و رفت

خیلی وقته  که میخوام بنویسم و مرتب اشکالی پیش میاد و نمیشه.

انگار دوباره طلسم شده این وبلاگ.

یادمه قبل ماه رمضان می خواستم بنویسم اما تا به خودم اومدم غرق در رمضان شده بودیم. گفتم واسه شب قدر می نویسم اما انگار اونم نباید انجام می شد. گفتم دیگه هر جور باشه واسه وداع از رمضان می نویسم که...

حالا شما اسم این اتفاقات رو چیزی جز طلسم میگذارید به خودتون مربوطه.

هر چی که بود این ماه رمضان امسال خیلی واسم عبرت آموز بود.

خدا مرتب به من نشون می داد که هیچی نیستم.

شاید حس کرده باشین. بعضی وقتا یه جور حس و احوالاتی به انسان دست می ده که فکر می کنیم خیلی بنده های خوبی هستیم و خدا خیلی ازمون راضیه. نمازامون همه سر وقت, دعا به جا, عبادت به جا, اصلا تو آینه که نگاه میکنیم یه جورایی خودمون رو روشن و دوست داشتنی می بینیم. گناه نمی کنیم و مدام دلمون می خواد به خلق الله کمک کنیم. کلا تریپ ملکوتی بر می داریم و فکر می کنیم خبریه.

مثل من که به خودم غره شده بودم در حد تیم ملی. کم مونده بود ادعای نبوت کنم. البته نه به این شدت اما پیش خودم فکر می کردم دیگه خیلی بنده خوبی واسه خدا شدم و هی خدا من رو به این فرشته هاش نشون میده و میگه ببینین این موحاما عجب بنده ایه.

اما تا یه امتحان درست و حسابی واسه آزمایش واسم ترتیب داد از سر رفتم تو کوزه.

انگار دنیا رو سرم خراب شد. این همه ادعا و ....

هیچی دیگه خدا به همین راحتی گفت پسرک تو هنوز خیلی مونده تا آدم شی. بنده خوب ما بودن به این راحتیا نیست.

ولی خیلی دلم شکست. درست تو شب قدر بفهمی که خاک عالم تو سرته.

عوضش شب بیست و سوم آنچنان انابه و توبه کردم که مثل ابر بهار اشک از چشام میومد. فکر کنم خدا دلش واسم سوخت  کاری کرد که دوباره یه کم اعتماد به نفسم بره بالا.

خداست دیگه. یه کاراش مثل آدمیزاد نیست. همینه که عشقه.

خلاصه اون الله نئون سبز بالای محراب مسجد امسال هم همدم ما بود و نگذاشت همینجور غرق بمونیم تو گناه.

واسه همتون دعا کردم خودتون خوب میدونین کیا رو میگم. ایشالا امسال هم دعاهام برآورده شه.

زود پست رو آپ کنم تا طلسم دامنگیرش نشده.

یا حق

 

 

ساقیا آمدن عید مبارک بادت

سلام دوستان بهتر از جان

آمدن عید مبارک بادتان

حتما خوب می دونید که Muhama عید ها کجا میره. جاتون خالی روزهای بسیار شیرینی داشتم.

برای همه ی شما عزیزان هم بهترین آرزوها رو دارم.

 

عجب روزی بود...

دل تو دل خیلی ها نبود مخصوصا یه مرد که داشت یکی از بزرگترین تجربه های زندگی اش رو می گذروند.

برو بیایی به پا بود. سرو صدایی و هیاهویی.

تازه بلوای عید و سال جدید داشت فراموش می شد که دوباره خبر ها حرارت رو به خانواده بگردوند. اون مرد می رفت و میومد. سعی بر آماده سازی تدارکات داشت. دلش نمی خواست کاری رو از قلم انداخته باشه.

هر چند تجربه اول سخت تره اما خیلی دلنشینه.

مثل پروانه دور شمعی می چرخید . شمعی که برای نور دادن به زندگی, عاشقانه می سوخت و می سوخت.

هیچ کس نمی تونست حال این دو عاشق رو درک کنه جز خودشون و خدایی که حافظشون بود.

بیست و چهار سال از اون روز پر هیاهو , گرم  و زیبا میگذره...

روزی که یه اتفاق,  اون رو به دو قسمت مساوی تقسیم کرد.

دقیقا ساعت 12 ظهر بود. نیمی از روز به اضطراب  تشویش و درد گذشته بود. تا اینکه.....

تمام سیاهی های دنیای با یک هدیه ی آسمونی روشن شد. و نور میان روز  به او تابید و نیمه ی دیگر روز را پر از لبخند و لبخند و شکر کرد.

بیست و چهار سال پیش درست وسط یه روز آفتابی که معطر بود به شمیم غنچه های تازه شکفته. توی یه روز قشنگ. روز جمعه ای که گاه گداری بوی عطر یه یاس آسمونی هم شامه ها رو نوازش میداد. صدای گریه ی طفلی کوچک و معصوم تنهای صدایی بود که این دو عاشق می شنیدند.

و این بار خدا محمد رو به علی داد.

شانزدهم فروردین روز تولد عشق این دو عاشق بود که از همون ثانیه ی اول شراب عشق در ساغرم ریخت.

Muhama تولدت مبارک

 

تو را در روزگاری دوست دارم... که نمی داند عشق چیست!!

 

   .                                  آرزو داشتم که با تو در روزگاری دیگر دیدار می کردم
......                                  روزگاری که در آن زمام قدرت در دست گنجشکان می بود       
                                  در دست آهوان ...قوها...یا پریان دریایی               
.....                                  یا در دست نقاشان ، موسیقیدانان ، شاعران
..... یا در دست                                  عاشقان ، کودکان ، مجانین
                     بانوی من
                                 تو آن رسوایی زیبا هستی که به آن معطر می شوم                        
                                 و آن شعر باشکوه که آرزو دارم امضای خود را پای آن بگذارم تا بگويم

                                                « چند روزيست كه ميگريد به بر موحاما »
                                 و آن زبان که از آن زر و لاجورد می ریزد
                                 پس چگونه می توانم که در میدانهای شهر فریاد بر نیاورم :
                                 تو را دوست دارم .... تو را دوست دارم .... تو را دوست دارم ؟
                                 چگونه می توانم آفتاب را در کشوهای خود نگه دارم ؟
                                 چگونه می توانم با تو در بوستانی آزاد قدم بزنم
                                 و چشم دنيا در نیابند که تو محبوب منی ؟

                                                            ***

                     بانوی من       
                                 آرزو داشتم به تو در روزگاری دیگر دل می باختم که مهربان تر می بود و شاعرانه تر....
                                 به رایحهء کتابها .... وشمیم رز سرخ... و بوی آزادی حساس تر
                                 آرزو داشتم به تو دل می باختم
.....                                  در روزگار فرمانروایی ِ شمع .... و هیزم
.....                                  و دويدن با پاي برهنه بر روي چمن هاي سبز دشت
..... به روي كاغذي از جنس  سادگي                                  و نامه های نوشته شده با  شاهپر پرنده
.....                                  و پیراهنهای پراز چین و شليته هاي رنگين

                                 نه در عصر آسفالت..... و ارتباط هاي مجازي اينترنتي...
                                 و نور هايي سراسر دروغ و نامه هايي از جنس صفر و يك... 

                                 نه در عصري كه پر است از فريب و بي اعتمادي...

                                                                     ***                  

                                 نمی توانم مانع از آن بشوم
......                                  که سایه بانی از یاسمن از شانه ها یم بالا برود
                                 نمی توانم شعر عاشقانه ای را در زیر پیراهن خود پنهان کنم
......                                  زیرا که مرا در خود منفجر خواهد کرد
                                 آرزو داشتم شبی
                                 با تو درزير نور مهتاب باشم
                                 آنجا که صداي جيرجيركان تنها بسان نواي بي كسي است

                                 آنجا كه نسيمي آبي بر ساحل سياه شب مينشيند

                                                            ***
                                   آرزو داشتم که از آن ِ من می بودی
                                 در روزگاری که نه به گل رُز ستم روا می داشت ، نه به شعر
                                 نه به نی ، نه به زيبايي رنگ سرخ آتشين عشق
.......                                  اما افسوس که ما دیر رسیدیم
                                 و در روزگاری به جستجوی گل سرخ عشق رفتیم
! ! !                                 که نمی داند عشق چیست

 

 

 

تقديم تو باد اي تنها شريك  لحظات عاشقي ام

 

 

 

 

 

دوباره

آقا جان سلام

خیلی نوکرتیم  بابا ای ول ما هنوز شروع نکرده شما شروع کردین به حال دادن به ما؟

من چی میتونم بگم در قبال این همه لطف و سخاوت شما؟

من فقط سعی کردم  " فقط سعی " .  میدونم که هنوز خیلی باقی دارم تا بشم اون موحامای دوست داشتنی  شما  . اما در عوض ، شما در قبال همین یه ذره تلاش من چقدر منو شرمنده کردین؟؟؟

این همه رحمت و نعمت توی همین یه هفته واقعا عجیبه !!!

میبینید چه جوری زبونم رو بند آوردین ؟

اگه وقتی که هنوز بین ما و شما فاصله ها اینقدر زیاده و شما اینجوری مارو شرمنده میکنید  وقتی که به شما نزدیک تر بشیم چی میشه ؟؟؟ وای یعنی میشه ؟؟ یعنی من میتونم ؟؟؟؟

ولی یه چیزی ....

آقا چند وقت پیش یه حسی بهم دست داد . میدونید  ولی خوب برای خودم واقعا"  غریب بود . از وقتی که خواسته ام برگردم کارهای بد و گناه هام بیشتر به چشمم میاد . کارهایی که شاید قبلا اصلا اونا رو نمیدیدم و بهشون فکر هم نمیکردم . اما حالا با یه هجوم همه جانبه ی فکری از جانب گناهام مواجه شدم .

این تهاجم به قدری قوی و تاثیر گذار بود  که وقتی داشتم برای فرج شما دعا میکردم  یه دفعه قلبم لرزید . گفتم خوب اگه قرار بشه آقا بیاد  آیا من با این بار گناه میتونم منتظرش بمونم؟ آیا اصلا کار خنده داری نیست که با این همه سیاهی در پی برپایی عدالت باشم؟

نه !!!!

انتظار من خیلی مسخره است . یه جور انتظار که فقط به حرفه .  هیچ جنبه ی عملی نداره . پس به چه دردی میخوره ؟؟؟

آقا جان من نمیخوام انتظارم برای فرج شما فقط در حد حرف باشه .

نمیخوام وقتی برای اومدنتون دعا میکنم ته دلم ترسی وجود داشته باشه .

میدونم که شما سراسر رحمتین پس باز هم میخوام ازتون گدایی کنم . این دفعه یه چیز بزرگ میخوام (میبینی آقا به بچه رو بدی پررو میشه)

ازتون میخوام ازتون خواهش و تمنا میکنم که راه و روش درست منتظر بودن رو بهم نشون بدین .

بهم نشون بدین و هدایتم کنید تا بشم اون موحاما که خودتون میخواین .

آمین

 

قصه ی من و غم تو

سلام

سلامی به گلستان آرزو های زیبایتان  از سمت و سوی کلبه  ای شکسته  از آرزو .

کلبه ای در میان دشتی بزرگ و وسیع که روزگارانی میزبان هزاران هزار شقایق و رز سرخ بوده .

ریشه های پیچک همدلی و شادی  در تار و پود درختان ستبر دشت ، جای داشتند  .

یادت می آید؟؟؟

چه روزگارانی داشتند مرغان عشق  ، چه بازی عشوه گرانه ای بود میان شبنم صبحگاهی و برگ های تازه جوانه زده ی  زنبق ؟!!

و آن لحظه ی وداع  ... و آن بوسه ی آخر ....  آخرین ملاقات ... آخرین تما س ....

و چقدر تحمل این وداع در آن لمحه ی جدایی  درد ناک بود ...

شبنم میدانست به کجا میرود ولی گل حتی به آن فکر هم نمیکرد . تنها چیزی که در آن برهه برایش ملموس بود  بغضی از جنس درد بود .

بغضی که اگر راه نفس کشیدن گل را سد نکرده بود  او نیز بی اهمیت مینمود .

گل دستان نیازش را به سمت شبنم گشاده کرده بود  اما شبنم روی پوست گل میلغزید  و میلغزید و میلغزید ...

هر چه شبنم به رفتن نزدیک میشد  دستان گل بیشتر پایین میامدند و التماسشان عاجزانه تر میشد .

شاید گل پیش خود گمان میبرد که شبنم تلاشی برای ماندن نمیکند  .... ناراحت میشد و تلاشش مایوسانه تر.

اما...

شبنم میدانست که  اگر بماند شاید هر دوی آنها برای ساعت ها به اوج روند و ابر ملکوت را زیر پای خود حس کنند ولی...

بعـد چه میشد؟؟؟

شبنم باز هم میتوانست بالاتر رود . آری او میتوانست . این دست های نوازش خورشید بودند که باعث جدایی ابدی گل و شبنم میشدند و در نهایت برای هر دوی آنها جز عطشی تو خالی ، چیزی نمیماند .

این جدایی پایان کار هر دوی آنها بود و شبنم این راه را انتخاب نمیکرد .

او برای ماندن تلاش نمیکرد . آری گمان گل حقیقت داشت  . شبنم رفتن را انتخاب کرده بود .

او انتخاب کرده بود.

شبنم باید میرفت اما گل نیفهمید . گل ، عشق شبنم را نمیشناخت  و شاید شناخته بود اما قدرت عشق خود را نادیده گرفته بود که تمام دریچه های تعقـل را به روی چشمانش بسته بود و او نمیدید .

شبنم باید میرفت اما گل او را درک نمیکرد .  شاید  " نمیخواست درک کند "

شبنم باید میرفت  و  .....     رفت .

گل نمیتوانست طاقت بیاورد . شروع به تکان خوردن و بی تابی  کرد . بی قراری میکرد . او نمیفهمید که شاید همین بی قراری ساقه ی جوان و شادابش را در هم شکند .

گل نمیفهمید  و شبنم رفت ...

اما شبنم ...

شبنم در خود شکسته بود . شبنم از این جدایی نابود بود . شبنم میدانست که آخر این جدایی چیزی جز فـنا شدنش نیست . پس چرا لبخند تلخی از رضایت روی لب هایی داشت که چند لحظه ی پیش بوسه ای از جدایی گرفته بودند؟؟؟

چه چیزی تلخی آن بوسه و جدایی را برای شبنم شیرین میکرد ؟؟؟

بهتر نبود  میماند و تبخیر میشد از حرارت عشقی آسمانی؟؟؟

دیگر تا زمین چیزی نمانده .   شبنم به زوال خود نزدیک میشود .    چشمانش را آرام میبندد .   لب های داغش غنچه میکنند .   نوازش جریان باد را روی گونه هایش حس میکند .   هیچ صدایی نمیشنود ......

پیش خود میگوید :  چه چیزی برای عاشق لذت آور تر از فنا شدن برای معشوق؟؟؟...

آری او میخواست سرنوشتش را نوعی دیگر رقم زند. او  میدانست که در هر حال نابود خواهد شد پس چه بهتر که به پای گل چکیده شود تا ضامنی برای بقای زندگی عشقش شود .

چه بهتر که عمری جاودانه پیدا کند با نفوذ در رگهای گل .

خون سرخ عاشق شود در رگ معشوق .

چه سرنوشتی....

چه سعادتی .....

چه لذتی....

 و در لحظه ی برخوردش با زمین    لحظه ی مرگ     لحظه ی تولد دوباره اش ، زیر لب گفت.....

 

                              «  کاش مرا میفهمید  کاش درکم میکرد و کاش میفهمید تا چه اندازه عاشقش بودم »

کاش...

 

 

انتخاب

سلام عزیزان من

میدونید راستش یه مدتیه که همه چیز برام بی رنگه  یا در شرایط  خوب خودش  ، کمرنگ  و تاره .

خیلی وقته که شادی ها دیگه سفید نیستند . خوشحالی های من خاکستری اند و غمهای من تیره تر از همیشه ، پر رنگ تر از همیشه.

چند ماهی میشه که همیشه یه غم بزرگ  پا به پای من   سایه به سایه ی من باهام میاد و انگار قصد رفتن نداره .

اوایل میخواستم وجودش رو انکار کنم و به خودم تلقین کنم که :

 " نه! نباید حسش کنم . نباید باورش کنم  . باید به زندگیم ادامه بدم . باید ثابت قدم باشم و...  "

اما ...این راهش نبود  چون هر چی بیشتر ازش فرار میکردم فشار سنگینیش رو بیشتر روی گلوم حس میکردم . و خودش رو بیش از پیش نشون میداد . باید چیکار میکردم ؟ چه جوری باید باهاش مبارزه میکردم ؟ داشت از درون داغونم میکرد . داشت ناخودآگاه میشد جزء لاینفک زندگیم . من نمیخواستمش . من دوستش نداشتم  . باید چه کرد؟

تاریخ دقیق سرودن این شعر یادم نیست ولی مطمئنا  با شرایطی که الان توش قرار دارم همخونی داره .

 

چند روزیست   دلــم  پر میـشود از انـدوه                              چند روزیست اسیرست دره ای اندر کوه

 

چند روزیست که چشمان پر از حسرت من                                 گشته تنها یارم و اوست سر بستر من

 

چند روزیست که با دیدن هر قطره ی اشک                              آه سردی مینشیند بر دلم از فرط رشک

 

چند روزیست که گونه م نشده دیگر خشک                         زیر سقف آسمان , نیست دگر شمه ی مشک

 

چند روزیست  اگر  گاه  ,غروبـی  بـینـم                                    چشم بسته , در آغوش و برش میمیرم

 

چند روزیست که گلدان  گل  پایین حوض                            دیگر نمیخندد به من دارد درون سینه بغض

 

چند روزیست که مهتاب  شب  تاریک  من                            کرده قرار دوری و دیگر نشد نزدیک من

 

چند روزیست که خورشید فرح بخش و ستبر                         همجوار غم شدست و گم شده در پشت ابر

 

چند روزیست به سـرم  افتاده  تدبـیر جنون                        تنها جنون است راه من, بهرغم و درد درون

 

چند روزیست ز فرط ِ غصـه  و  بیماری                                   همدم خواب سحرگاه من است بیداری

 

چند روزیست که چشمانت در آیـینه نشسته                                ولی انگار نه , کآیینه هم از غم شکسته

 

چند روزیست که سرد است ، نگاه مردم                               گمانم مرده عشق و عاشقی ,خشکیده گندم

 

چند روزیست که در خواب تو را میبینم                                   هر دم از بوته ی عشق تو گلی میچینم

 

چند روزیست هوای  دل من ، بارانیـست                                تو ببین تنها مرا , دیگر مرا یاری نیست

 

چند روزیست که ژرف است ترک پیشانی                                مپرس از من دلیل آن , کان تو میدانی

 

 

 

چند روزیست شده ام  سیر  ,  ز درد دنیـا

 

چند روزیست که میگرید به بر« موحاما»

 

 

 

 

 

سرد ، سنگین و بی روح  . شرایطم واقعا خاص بود  هیچکی نمیتونه درکش کنه مگر اینکه توی همین شرایط باشه . با خودم گفتم اینجوری نمیشه  . اگه این رویه ادامه داشته باشه چیزی از من نمیمونه  پس تصمیم گرفتم  برم به جنگش . برم و با اون رو در رو  بشم . یا میتونم از بین ببرمش و یا .... نابود خواهم شد . ولی به امتحانش می ارزید . از توی این باتلاق غم  دست و پا زدن که بهتر بود . حد اقلش این بود که به خودم ثابت میکردم وجود دارم  و برای داشتن یه زندگی نقره ای تمام تلاشم رو میکنم .

به خدا توکل کردم و سعی کردم خودم رو نبازم . دلمو زدم به دریا و با شجاعتی کاذب رفتم به میدون.

ولی وقتی دقت کردم دیدم توی میدون هیچ کسی نیست . یه میدون تمام عیار که فقط یه مبارز داشت . فقط و فقط یه مرد وسط دایره ای که وصف بزرگیش از زبون حقیر من بر نمیاد .

نه سلاحی  نه  سپری  و  زرهی  و نه ...

فقط من بودم و یه مسئله ی بزرگ ومهم   " یه انتخاب "

 یه انتخاب بود  یه تصمیم که گیرنده ی اون تصمیم باید من میبودم _ که ای کاش من تصمیم گیرنده نبودم _  و چه میدون مبارزه ی دشواری !!! من مونده بودم و انتخابی بین دو عنصر حیاتی در شکل گیری یه زندگی کامل .

همه ی ما از جدال عقل و دل زیاد شنیدیم  و حتی شاید زیاد تجربه اش کردیم . اما خوب بعد از این همه تجربه  چه احساسی بهمون دست داده؟  پشیمون شدیم ؟؟؟  یا نه ! از این انتخاب به خودمون بالیدیم ؟؟؟ بیشتر دل رو انتخاب کردین یا عقل رو ؟اما با تمام تجربه ها باز هم برای انتخاب بعدیمون نگرانیم  و اضطراب داریم ؟

اما من که همیشه به دل و احساسم زنده  بودم  . این بار باید چیکار میکردم؟ وای خدای من  من از عهده ی این انتخاب بر نمیام  . من نمیتووونم  . خدایا صدای منو میشنوی ؟ چرا در این انتخاب کمکم نمیکنی؟

ساعت ها نشستم و فکر کردم  سعی کردم تمام جوانب رو بسنجم تا اگه تصمیمی گرفتم بعدا  ازش پشیمون نشم و بر نگردم . ثانیه ها در پی ثانیه ها  تا اینکه بالاخره فهمیدم فریاد های من بیهوده بوده  چون خدای ما دقیقا همه چیز رو مشخص کرده بود  و من تنها باید تکه های پازل رو میچیدم کنار هم  . و این کار رو کردم   نه !  نه نه نه نه  !!!!! آخه نمیشه  .   باید احساسم رو له کنم  ؟؟؟   نه نه نه !!! خدایا   این چه امتحانیه؟

راه دیگه ای پیش روی من نبود .

و من ...

                 چنان دل کندم ازدنیا      که شکلم شکل تتنهاییست

                                                                                            ببین مرگ مرا در پیش     که مرگ من تماشاییست

 

                  مرا در اوج میخواهی       تماشا کن  تماشا کن

                                                                                            دروغین بودم از دیروز     مرا امروز حـاشـا کـن

 

                در این دنیـا که حتی عقل      نمـیگرید به حال ما

                                                                                            همـه از من گریزانـنـد    تو هم بـگذر از این تـنها

 

                گره افتـاده در کــارم      به خود کـرده گرفتــارم

                                                                                            به جز در خود فرو رفتن چه راهی پیش رو دارم؟

 

               رفیقان یک به یک رفتنند    مرا در خود رها کردند

                                                                                           همه خود درد من بودند    گمان کردم همـه مَردنـد

 

                فقط اسمی به جا مـانـده    از آنـچـه بودم و هـسـتـم

                                                                                          دلـم چون دفترم خالـیست    قـلم خشـکیـده در دستم

 

                شگـفتــا از عزیـزانـم      که هم آواز من بـودنـد

                                                                                           به سـوی اوج ویـرانـی     پـل پـرواز ِمـن بـودنـد

 

گـره افـتـاده در کـارم     به خود کـرده  گـرفتـارم

به جز در خود فرو رفتن چه راهی پیش رو دارم؟

 

 

اصلا قرار نبود امروز دستی به وبلاگ بزنم ولی اتگار نمیتونستم جلوی خودم رو بگیرم

چقدر وقتی آدم بچه است جشن تولد براش شیرینه . احساسی که به اون داره مثل پر در آوردنه . خیلی دوستش داره . البته این شرایط برای بعضی از بزرگتر ها هم صادقه که دلهایی بهاری و نگاهی صمیمانه به زندگی دارن اما...

نمیدونم شاید من اینجوری باشم و شما نه  و شاید هم مثل من باشین  من اصلا دلم نمیخواد بزرگ بشم .

نه اینکه همیشه بخوام 22 ساله بمونم که اوج جوونیمه  نه!!! میخوام بچه بمونم  بچگانه زندگی کنم حتی بچگانه بمیرم .

بدی ها رو هم به دید بچه ها ببینم تا زیبا ببینمشون . همه چی شیرین و رویایی  حتی مرگ !

ای کاش اینقدر نمیفهمیدم . کاملا میتونم درک کنم چرا میگن هر چی بیشتر بدونی میفهمی که تازه هیچی نمیدونی . حالا که قرار به اینه  میخوام از اول هیچی ندونم  میخوام فقط برای زندگی زنده بمونم . میخوام برای زندگی کردن توی این دنیا باشم نه برای زیستن .

خدایا کمکم کن که بتونم از پس مشکلاتم بر بیام

آمیـــــــــــــــــــــــن

 

 

برای روز میلاد تن من نمیخوام پیرهن شادی بپوشی

به رسم عادت دیرینه حتی برایم جام سرمستی بنوشی

برای روز میلادم اگر تو به فکر هدیه ای ارزنده هستی

منو با خود ببر تا اوج خواستن بگو با من که با من زنده هستی

بگو با من که با من زنده هستی

که من بی تو نه آغازم نه پایان توای آغاز روز بودن من

نزار پایان این احساس شیرین بشه بی تو غم فرسودن من

نمیخوام از گلای سرخ و آبی برایم تاج خوشبختی بیاری

به ارزش های ایثار محبت به پایم اشک خوشحالی بباری

بزار از داغی دستای تنهام بگیره هرم گرما از سر من

بزار با تو بسوزه جسم خستم ببینی آتش و خاکستر من

تو ای تنها نیاز زنده بودن بکش دست نوازش بر سر من

به تن کن پیرهنی رنگ محبت اگه خواستی بیایی دیدن من

اگه خواستی بیایی دیدن من

تولد

سلام عزیزان من

نوروز هم داره میره . امیدوارم که بهتون خوش گذشته باشه و در ادامه هم همینطور باشه . قرار بود عید برنامه ای خاص داشته باشم ولی نفرین به سفر که هرچه بود او کرد .

مسافرت خوبی بود ولی نگذاشت که وبلاگ توی ایام عید همگام شماها باشه .

یه خبر داغ داغ : درست توی نیمه ی فروردین یه اتفاق عجیبی رخ داده . امسال 16 فروردین خیلی خبره . نه بابا آمریکا که غلط میکنه حمله کنه اگه حمله کنه خودم میرم جبهه . نه ... به اینکه انرژی هسته ای حق مسلم ماست هم ربطی نداره . اِِِِِِِِِ ِ ِ این حدسای الکی چیه میزنین؟ . بابا شماها دیگه کی هستین . ولش کن اصلا خودم میگم تا این چهار تا موی روی سر مارو هم نکندین :

ساعت 12 ظهر روز 16 فروردین ...

....

یه نفر وارد یه زندگی جدید شد . بالاخره اون هم اومد  قاطی مرغا ... ببخشید... آدما

فهمید چرا همیشه ساکنان این دنیا از دست دنیاشون شاکی اند و مینالند . فهمید سختی چیه ...  فهمید اشک چیه ... فهمید گریه کردن چه لذتی داره ... فهمید هیچ کدوم از شادی های این دنیا ثابت نیستند و بالاخره این نشیب ها تموم میشن و پایانی جز فراز ِ غصه ندارن .

خیلی چیزها رو فهمید و خیلی چیزها رو نه !!! ولی دنیا رو با سختی هاش دوست داره . با گریه هاش... با درد هاش...

اون یه نفر کسی نبود و نیست جز موحاما .

حالا که اومده تا ته راه میره . مشکلات رو خرد میکنه و به سمت هدفش حرکت میکنه . شماها باهاش همراه نمیشین؟؟؟؟

تولدت مبارک موحاما

 

 

جادوي سكوت

 

من سكوت خويش را گم كرده ام  لاجرم در اين هياهو گم شدم
من كه خود افسانه مي پرداختم  عاقبت افسانه مردم شدم

 

***
اي سكوت اي مادر فرياد ها  ساز جانم از تو پر آوازه بود
 تا در آغوش تو در راهي داشتم چون شراب كهنه شعرم تازه بود

 

***
در پناهت برگ و بار من شكفت  تو مرا بردي به شهر ياد ها
 من نديدم خوشتر از جادوي تو  اي سكوت اي مادر فرياد ها

 

***
گم شدم در اين هياهو گم شدم تو كجايي تا بگيري داد من
گر سكوت خويش را مي داشتم  زندگي پر بود از فرياد من

 

سکوت... دوستي است که هرگز خيانت نمي کند

 

 

 

در حوالي بساط شيطان

 

 ديروز شيطان را ديدم. در حوالي ميدان بساطش را پهن كرده بود؛ فريب مي‌فروخت. مردم دورش جمع شده‌ بودند،‌ هياهو مي‌كردند و هول مي‌زدند و بيشتر مي‌خواستند.   
توي بساطش همه چیز بود: غرور، حرص،‌دروغ و خيانت،‌ جاه‌طلبي و ... هر كس چيزي مي‌خريد و در ازايش چيزي مي‌داد. بعضي‌ها تكه‌اي از قلبشان را مي‌دادند و بعضي‌ پاره‌اي از روحشان را. بعضي‌ها ايمانشان را مي‌دادند و بعضي آزادگيشان را .شيطان مي‌خنديد و دهانش بوي گند جهنم مي‌داد. حالم را به هم مي‌زد. دلم مي‌خواست همه نفرتم را توي صورتش تف كنم. انگار ذهنم را خواند. موذيانه خنديد و گفت: من كاري با كسي ندارم،‌فقط گوشه‌اي بساطم را پهن كرده‌ام و آرام نجوا مي‌كنم. نه قيل و قال مي‌كنم و نه كسي را مجبور مي‌كنم چيزي از من بخرد. مي‌بيني! آدم‌ها خودشان دور من جمع شده‌اند.
جوابش را ندادم. آن وقت سرش را نزديك‌تر آورد و گفت‌: البته تو با اينها فرق مي‌كني.تو زيركي و مومن. زيركي و ايمان، آدم را نجات مي‌دهد. اينها ساده‌اند و گرسنه. به جاي هر چيزي فريب مي‌خورند. از  شيطان بدم مي‌آمد.  اما حرف‌هايش شيرين بود. گذاشتم كه حرف بزند و او هي گفت و گفت و گفت.
ساعت‌ها كنار بساطش نشستم تا اين كه چشمم به جعبه‌ عبادت افتاد كه لا به لاي چيز‌هاي ديگر بود. دور از چشم شيطان آن را برداشتم و توي جيبم گذاشتم.        
با خودم گفتم: بگذار يك بار هم شده كسي، چيزي از شيطان بدزدد. بگذار يك بار هم او فريب بخورد.
به خانه آمدم و در كوچك جعبه عبادت را باز كردم. توي آن اما جز غرور چيزي نبود. جعبه عبادت از دستم افتاد و غرور توي اتاق ريخت. فريب خورده بودم، فريب. دستم را روي قلبم گذاشتم،‌نبود! فهميدم كه آن را كنار بساط شيطان جا گذاشته‌ام.
تمام راه را دويدم. تمام راه لعنتش كردم. تمام راه خدا خدا كردم. مي‌خواستم يقه اش را بگيرم. عبادت دروغي‌اش را توي سرش بكوبم و قلبم را پس بگيرم. به ميدان رسيدم، شيطان اما نبود.آن وقت نشستم و هاي هاي گريه كردم. اشك‌هايم كه تمام شد،‌بلند شدم. بلند شدم تا بي‌دلي‌ام را با خود ببرم كه صدايي شنيدم، صداي قلبم را. و همان‌جا بي‌اختيار به سجده افتادم و زمين را بوسيدم. به شكرانه قلبي كه پيدا شده بود .

 

 

 

من ديديم ، عابري دعا ميخريد و ثروت ميفروخت

من ديديم قلبي عشق گدايي ميكرد
شايد گلي پژمرده باشد
شايد ...

لذتي بود در تبسم
لذتي بود در استشمام بهار
لذتي بود در لمس گلبرگ بنفشه
لذتي بود در نگاهي ، ژرف ، ژرفتر از ايمان به آسمان
لذتي بود در درك سياهي شب
لذتي بود در هم صحبتي شقايق
لذتي هست ... آري ، لذتي
عابرهاي خيابان متروكه دل را صدا كنيد ، آرام بگوييد دلم تنگ شده
بگوييد ، دلم براي يك لبخند ، براي يك صدا ، تنگ شده
بگوييد دلم براي ناله ي ساز ، عشوه رز ، لبخند بهار نارنج
براي استواري سپيدار ، براي آواز رود
دلم براي زندگي تنگ شده
بگوييد ، بگوييد
آرزوي عابران خيابان دل ، تن تقدير را ميلرزاند
بگوييدشان
كسي در شب ، صدايشان ميكرد
بگوييد...

 

عیدانه

 سلام عزیزان من

نزدیکای عیده  پیشاپیش عید همه ی شما عزیزانم رو تبریک میگم

و براتون بهترین آرزو ها رو دارم .

یه خواهش کوچولو هم ازتون دارم و اون اینه که

لحظه ی سال تحویل یه کم به فکر این داداشتون که

حالش همچین یه نموره بد میزنه باشین و براش دعا کنین .

دوستون دارم : Muhama

 

 

 

یک سال گذشت . آره به همین سادگی ِ گفتنش ، گذشت .

نمیشه به این راحتی از کنار این جمله رد شد . انگار خیلی باید روش فکر کنیم . یک سال از عمر ما گذشت .

یک سالی که مطمئنم از بهترین سال های عمرمون بود . ... رفــــــــت .

میدونید چرا میگن قبل از عید باید خونه تکونی کرد ؟  مگه توی ایام سال نمیشه خونه رو تمیز نگه داشت یا تمیز کرد که حتما" باید بزاریم واسه ی اسفند ؟ ها؟

میدونم فهمیدین که چی میخوام بگم . درسته این حرفیه که میخوام بزنم . درسته  که تکراریه و ما اکثرا" از چیزای تکراری بدمون میاد . ولی مگه طبیعت یه چیز تکراری نیست ؟ مگه دقیقا" بعد از 365 روز دوباره عید نمیاد ؟ پس چرا ما از اومدنش اینقدر خوشحال میشیم ؟ با اینکه یه چیز کاملا"  تکراریه ....

بعضی چیز ها وجود داره که فقط با تکرار معنی پیدا میکنه . یعنی اگه تکرار نشن  اصلا"  برای ما جالب نیستن . مثل فصلهای زیبای خدا

من میخوام از یه چیز تکراری صحبت کنم که باید مدام توی زندگی بهش برسیم . یه سوال بزرگ از خودمون . یه سوال بسیار مهم و گاهی سرنوشت ساز...

 

 " من توی سال گذشته به اهدافی که تعیین کرده بودم رسیدم یا نه؟؟ "

 

یه تکرار مفید که هر سال باید در موردش فکر کنیم . از فروردین شروع کنید و به اسفند برسید.

چقدر افسوس میخوریم ... چه فرصت هایی رو از دست داده ایم . چه کارهایی میتونستیم بکنیم و نکردیم . چه حرفایی میتونستیم بزنیم و توی گلو خفه شون کردیم . چه دلهایی که از دست ما رنجیده شده اند  و ما اینقدر توی دنیای شیرین خودمون بودیم که به اون دلهای قشنگ توجهی نداشتیم. چه چشمهایی که ما مسبب غرق شدنشون توی دریای اشک بودیم .و...

و البته خوشا به حال اون عزیزانی که وقتی یه نگاه به پشتشون میکنن لبخندی گوارا لبهاشون رو روشن میکنه ...

ولی حد اقل من که جزء این آدمای خوشبخت نیستم . اگه شما هم مثل من از برخی کارهایی که کردین رضایت ندارید با من همصدا بشین . ما هنوز فرصت داریم . ما هنوز میتونیم اشتباهامون رو جبران کنیم . خدا به ما این لطف رو داشته که هنوز خون توی رگهامون جریان داره . خونی سرشار از زندگی صداقت و عــشــق .

سال پیش برای من بهترین سال زندگیم بود . سالی سراسر زیبایی و عشق . که مطمئنم دیگه برام تکرار نمیشه . اما من توی همین سال دل خیلی از عزیزانم رو رنجوندم عزیزانی که در همه ی شرایط کنارم بودن  و من از صمیم قلبم دوستشون دارم . همینجا از حمید و سعید عزیزم عاجزانه میخوام که منو ببخشن  و.. مادرم .. مادرم و مادرم...که هر چی توی این دنیای کوچیکم دارم به خاطر محبت ها و آغوش مهربونیه  که همیشه دلگرمی و مامن من بوده . مادرم به اندازه ی هرچی که اندازه نداره دوست دارم .

ولی برای سال آینده چه برنامه ای داریم ؟؟؟ نمیخواید که سال دیگه این موقع بشینیم و افسوس ساعات از دست رفته رو بخوریم ؟؟

یه برنامه ریزی دقیق  یه همت والا  یه توکل خالصانه به خدا و... بسم ا... 

پاشو و یا علی بگو  بیاین فدر این برهه ی زمانی با ارزش از زندگیمون رو خیلی بیشتر از این حرفا بدونیم.

بازم عید رو به همگی تبریک میگم نمیخوام اسم ببرم چون میترسم این حافظه ی ناقصم باعث بشه یه گلی رو از این باغ فراموش کنم و اصلا اینو نمیخوام  .

فقط یه نفر هست که زیبایی سال پیشم بود و با اینکه نباید بهش فکر کنم ولی هیچوقت فراموشش نمیکنم ◄

ضمنا توی عید برنامه ی خاصی برای سایت دارم.

متعاقبا منتظر پیام های بعدی از طریق روزنامه های کثیر الانتشار باشید

و حرف آخر...

 

من آن ابری بهارانم که از خاشاک بیزارم

 به جز بر چهره ی گلها نمیگریم نمیبارم

 

 

 

 

آسمان آبی آبیست، مگر شک داری ؟

بگذار دنیا مرا نادیده بگیرد ، بگذار زندگی کمر به قتلم ببندد ،
بگذار آسمان بر سرم آوار شود ، بگذار روزگار باز هم بامن دشمنی کند،

 آرزوهایم را به باد خزان بسپرد ، دلم را بشکند و پایم را زنجیر کند ...
ولی باز اوست که شکست خورده ، من سهمم را از دنیا خواهم گرفت .
می گویند :" خواستن توانستن است" ...
می گویند:" تنها کسی نمی تواند که نا امید است".
اما من خواسته ام و نتوانسته ام، مگر می شود کسی نخواهد زندگی کند ؟ نخواهد برخیزد و بایستد؟
همه این نتوانستن های قدرتمند ناامیدی درپی دارد ولی من نا امید نیستم، باز هم می گویم: "من از سلاله ی درختانم تنفس هوای مانده ملولم می کند ...پرنده ای که مرده بود به من پند داد پرواز را به خاطر بسپارم ."
من از سلاله ی درختانم و درختان ایستاده می میرند، من به میدان زندگی پشت نمی کنم، هرگز!!!
من  سهمم را از زندگی خواهم گرفت ، من می خواهم معجزه کنم ، مگر نه اینکه خداوند معجزه را به دستان برگزیدگانش جاری میسازد ؟و مگر نه اینکه او مرا برگزیده برای این امتحان خطیر ؟ پرواز بدون بال معجزه است و من می خواهم معجزه کنم ...
حتی اگر روزی زندگی با تلخی هایش توانست مرا به زانو درآورد ، نخواهم گذاشت عجزم را ببیند پاهایم را تا زانو قطع میکنم، تا باز هم ایستاده باشم.

معجزه  یعنی من ، یعنی تو دوست همباورم ، ما معجزه خواهیم کرد، شک نکن !

آسمان آبی آبیست، مگر شک داری ؟      زندگی سهم کمی نیست ، مگر شک داری ؟
در رگ زنده ی این هستی خواب آلوده       باور معجزه جاریست ، مگر شک داری ؟

 

  

امام رضا

اول از همه ولادت امام موسی کاظم (ع) رو به همتون تبریک میگم مخصوصا به آقا امام رضا (ع). آقا جان تولد پدرتونه نمیخواین به ما گداهای درگاهتون نگاهی بکنین؟ من که منتظر اون کرم مثال زدنی شمام . عیدی میخوام آقا .قلب پر از اندوه منو دریاب

 

سلام به تمامی شما دوستان عزیزم که با لطف سرشاری که به من و وبلاگ خودتون دارین اینقدر منو شرمنده میکنین که حس میکنم مدیریت این وبلاگ یه مسئولیت سنگینه که من برای سربلند بیرون اومدن از این میدون باید خیلی بیشتر از چیزی که فکر میکردم تلاش بکنم .

نه اینکه بگم از سنگینی مسئولیت میترسم . نه ... اتفاقا" بسیار خوشحالم ولی ترس از اینکه نتونم حق مطلب رو ادا کنم شده یه مشغله ی بزرگ برای من .

همه ی شما که میاین و از وبلاگ دیدن میکنین  واسه ی خودتون یه مشکلاتی دارین  یه مشغله هایی دارین و... خوب من هم مثل شمام و حتی شاید بدتر از شماها .یا شما برام دعا نمیکنین ، یا خدا میخواد منو امتحان کنه و یا اینکه این منم که حتی نمیدونم درمونم چیه . شاید درد من درمون شده ولی خودم ازش خبر ندارم . هر کدوم از این اما و اگر ها که حقیقت داره جای خودش ... اما چیزی که این میون برای من مونده  غم و ناراحتیشه .نمیخوام بگم تنهام چون نیستم . خیلی ها هستند که حتی یادشون و فکر کردن به وجودشون برای از تنهایی در آوردن من کافیه  نه... اسمش تنهایی نیست ... شاید بشه بهش گفت غربت !!!

این ترم رو خیلی سرد و بدون روح شروع کرده ام . نمیدونم آخرش به کجا ختم میشه . با این درسای سنگین خدا به دادم برسه .

میدونم که نتونستم حرفم رو بزنم و این بغض توی گلوم موند تا کهنه تر بشه و کشنده تر . چقدر بده که آدم نتونه خودش رو خالی بکنه . پایانی جز انفجار براش نمیمونه  . من نه میتونم خودم رو خالی کنم و نه دوست دارم  از کثرت دردام منفجر بشم . چی کار کنم خدایا؟؟؟

یا باب الحوایج ... چی میشه که یه نظری به ما بکنی نمیشه مارو هم حاجت روا کنی؟...مگه بدا دل ندارن؟؟؟

 

دلم گرفته

امروز خیلی دلم گرفته بود

 

 فکر میکنم که دلم تنگ شده بود  .آره  دلم تنگ شده بود  . میدونید برای کی؟؟؟

 

برای موحاما  . برای موحاما یی که قبلا" خیلی دوستش داشتم . همیشه همراهم بود. توی غم و شادی .

 

هیچوقت تنهام نمیذاشت . بهم انرژی میداد. اما الان مدتیه که تنهام گذاشته و رفته . دیگه حتی  سراغی هم از من

 

 نمیگیره . نمیدونم چرا با من این کار رو میکنه ؟!

 

شاید در حقش بدی کردم و خودم نمیدونم . اما در هر صورت دوریش داره آزارم میده. توی این  دیر خراب داره

 

 از درون داغونم میکنه .

 

فقط میخوام بگم روح اهورایی  ام برگرد ....  نشان دینداری ام برگرد...

 

به این فکر نمیکنی که من بدون تو چقدر ضعیف و حقیرم ؟؟؟

 

به این فکر نمیکنی که قلب کوچکم  برای دوباره با تو بودن ضربانی مضاعف داره ؟؟؟

 

نمیبینی این داغ  که منو شهره ی آفاق کرده  داغیه که از حسرت با تو بو دن رو دلم مونده ؟!

 

موحاما .... برگرد ....

 

میدونم که نمیتونم  طاقت بیارم. از آزمون و امتحان  گذشته . نمیتونم . به اون خدای بزرگمون  قسم نمیتونم .

 

 من حدس میزنم که کجا یی  . میدونم همراه کی رفتی . میدونم   ولی .....

 

برگرد و نگذار این  تکه تکه ها ی قلب من که تنها به مدد - امید - در کنار هم ایستاده اند با هم  قهر کنن ...

 

 و این دل  زخمی من از هم متلاشی بشه .

 

برگرد.....

 

اولش فکر نمیکردم که تا این حد بهت احتیاج داشته باشم . با خودم گفتم که میتونم در غیابش  راهمو ادامه بدم .

 

 راستش خوب هم شروع کردم ولی در نهایت کم آوردم .

 

از سنگ بودن متنفرم  . از اینکه احساس نداشته باشم . درسته که سنگ در قبال مشکلات پیش  روش مقاومه

 

ولی اگه فشار زیاد بشه میشکنه و خرد میشه . چون انعطاف نداره چون کمبودی بنام احساس  داره.

 

نمیخوام زیر این کوه غم خرد بشم . برگرد ....

 

من منتظرت خواهم ماند .

 

 

 

این هم آلبوم جدید رضا صادقی برا هر کی غم داره  با نام  "دلم برات میسوزه"

 

 

باختی

 

دلم برات میسوزه

 

باورم نمیشه 

 

سکوت غم 

 

مشق عشق 

 

نرو 

 

بشکن 

 

وقتی رفتی