آتش دل

پرم از حرف

ای نازنین

سلام دوستان

بعد از نماز صبح بود. هرچه سعی کردم بخوابم نتونستم . انگار یه چیزی نمیذاشت چشم روی هم بگذارم.

گوشیمو دست گرفتم و شروع کردم به نوشتن. اما همین که شروع کردم بدنم گرم شد و حس و حال غریبی پیدا کردم.

یه جور الهام....

و تداعی اون الهام تغزلی شد که میخوام بهتون تقدیم کنم.

البته این اون شعری نیست که قولش رو بهتون داده بودم چون اون هنوز نصفه است. اما این برگ سبزیست در ماه دی

 

مهر تو هم در دل و هم بر زبان است نازنین         

                                           سوی قلب مهربانت , دست تنهایم ببین

 

گر شکسته قلب ما  از آنچه پندارش نبود 

                                 بــِه, که با بشکسته دل احساس باشد همنشین

 

کین دو دل هر دو پُراند و زخمی اند و غم گسار                       

                                        در پس این همرهی رفتن نباشد در کمین

 

گرچه قفل است این دلت بر روی احساسات پاک          

                                              میگشایم مُهر را تا دل شود خلد برین

 

سردی این شب کجا و این کلام سرد دوست    

                                      سینه ام را جای سر کن چون تنوری آتشین

 

سنگ های سخت را در راه میباید شکست               

                                             عشق الماسین ما بُرنده تر از آذرین

 

رو به سوی عشق کن از غم تهی کن سینه را             

                                           بوسه بر دستت زند افلاک, گوید آفرین

 

عشق من بین و دگر آن اختیارش با شماست         

                                          یک دل مینا سرشت, یا آن صنوبر آهنین

 

گر که "موحاما" ندارد جامه ای در ماه دی     

                                  عشق خود را بر تنش چون جامه ای کن نازنین

 

سپیده دم

دی ماه 1387

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ورق هایی از خاطرات

 

باز هم یاد دیروز ها

باز هم ورق هایی از دفتر شعرم که جوهر قهوه ای نوشته هایم در آن رو به رنگ باختن نهاده اند.

یادگاری از یک پاییز سبز. یک فصل پر هیاهو

تقدیم به تو که خوب می فهمی درد دلم را

 

به خدا مثل تو پیدا نـمیشه تو روزگار                         اگه باور نداری مثل خودت یکی بیار

 

تو کجایی دل من بی تو گرفته عزیزم                         بیا پیشم و بمون تا کنم از غصه فرار

 

اگه داشتنت یه خوابـه  واسه ی  وجود من            حاظرم تو خواب بمیرم تا نشم دیگه بیدار

 

یادته چه عهدی بستیم توی اون شب قشنگ       کاشکی ای جون و دل من نره از یادت قرار

 

تو مسیر عشقمون که هست پر از دره و سنگ                  منم اون رهگذر پیاده  اما تو سوار

 

اگه باور نداری ، مثل خودت  یکی  بیار                      من ندیدم مثل تو فرشته ای تو این دیار

 

بیخودی دنیا رو زیر و رو نکن راهش اینه                     آیینه رو بردار و روبروش بشین به انتظار

 

چی میبینی؟ نمیخواد بگی خودم خوب میدونم              یکی از ما بهترون زل زده تو چشم بهار

 

اونیکه تو آیینه ست حرف های خوبی میزنه              سرت رو بزار رو شونه اش تا نگفته برندار

 

تو فقط مثل توای ، نه این ، نه چیز دیگه ای              واسه حاشا کردنش این همه بازی در نیار

 

موحاما از عزیزش فقط میخواد همین یه چیز:                   تورو جون عشقمون قلبمو زیر پا نزار

مهر84

 

 

کودکی

حتما به خاطر دارین که من هر از چند گاهی یه پست متفاوت می نویسم.

این بار زیاد تفاوتش شاخص نیست. اما متفاوته . به هر حال این شما و این....

 

بچگی هام رو خوب به یاد دارم. چه اون زمان هایی که تمام بازی های کودکانه ام رنگ طبیعت داشت. میون درختان همیشه زیبا و گل های نرگسی که زمستون ها سردی هوا رو به خاطر بو کردنشون به جون می خریدم , گل های انار و  تاب بازی زیر درخت خرمالو که توی پاییز درخشش ثمره ی یک سال زندگیش آسمون رو چراغونی می کرد.

هر وقت به آیینه نگاه می کردم لپ هام سرخ بود و به زبونه کشیدن شیطنت توی صورت گرد و سفیدم کمک می کرد. نگاه به زحمت کشیدن مادر و انتظار واسه برگشت پدر از سر کار.

وای گه چقدر دلم واسه اون دوران تنگید.

و چه اون زمان هایی که خونمون به دور از اون همه طبیعت و طراوت بود. بدون هیچ دوست صمیمی در محله ای غریب و غریب.

تنها دلخوشیم رفتن به مدرسه و درس خوندن بود. و شک ندارم اگر شرایطم اینجوری نمیبود هیچوقت بهترین شاگرد اون منطقه نمی شدم.

اما حرف من اینا نیست. بحث من روی حال و هوای اون دورانه. روی اینکه چقدر وقتی بچه ایم پاکیم, بی ریاییم و دروغ بلد نیستیم. گرسنه بشیم غذا می خوریم.کسی رو دوست نداشته باشیم بهش میگیم که دوسش نداریم. ناراحت بشیم گریه می کنیم و.......

اما هر چی با این دنیای لعنتی بیشتر همراه می شیم تمام اون زیباای ها رو آروم آروم توی گنجه خاطراتمون محبوس می کنیم.

به هم دروغ می گیم . احساسات دیگران رو بازیچه ای واسه خودمون و هدف ها و هوس هامون می کنیم . همه چی یاد می گیریم الا مهربونی. همه کار می کنیم الا زندگی.

دلمون خوشه که بزرگ شدیم و می فهمیم. ولی نمی فهمیم.

مهمتر از همیشه دیگه نمیتونیم مثل بچگی هامون گریه کنیم.

و این یعنی کوهی از غم درون دل هر کدوم از ما آدم بزرگای دروغین.

شاید واسه همینه که بچه ها شیرین ترین موجودای زندگی من هستن. وقتی تو چشام نگاه می کنن حس می کنیم دریایی از صداقت و پاکی روبروی من موج پراکنی می کنه.

وقتی خودشون رو توی بغلم رها می کنن, رها می شم. وقتی که می خوابن دنیا و رویای من آرامش پیدا می کنه.

چی می شه که فقط جسم ما بزرگ بشه و اخلاقیات و پاکی بچگی هامون به فراموشی سپرده نشه.

این پسر خوشگل و ناز که میون پاهام آویزونه وقتی بهم می خنده دنیای من لبریز از صفا میشه.

بیایین بچه بمونیم ولی بچگی نکنیم.

دنیای ما پر از زیباییه. به شرطی که چشممون رو از نیرنگ و غبار بشوییم.

احساس هم رو با بازی نگیریم و اشک کسی که دوسش داریم رو نبینیم.

یاد یه زندگی

یادش بخیر این پست مال شهریور سال 85 بود.

چه شوق و ذوقی داشتم اون زمونا.

جوون بودیم و جوونی می کردیم واسه خودمون.

:

سلام

نميدونم اين خبر خوبيه يا بد؟

ولي باز موحاماي ما به سرش زد كه يه شعر بگه و بعد از مدت ها دوباره يه هديه كوچيك واسه شما آورده . ميدونم كه چيز قابل داري نيست ولي براي سرودنش از تار احساس و پود عشقم استفاده كردم . پس اميدوارم اين بافته ي درونياتم براتون شيرين باشه .

فقط اگر نظري راجع بهش داشتين حتما برام بنويسين تا بشنوم  ممنون .

 

زندگي

زندگي ، تو را دوستت دارم ، ولي با من بگو               كزچه جرمي نيست سهمم عشق ورزيدن به او؟

 

با چه حقي بسـته اي درهاي عاشق بودنـم ؟                           تا كه لـيـلايم نداند  يكـه مجــنـونـش منم

 

گر بخواهم باخـبر سازم جهان از اين سخن                         كـرده لالـم ، يا ببـندي گوش دنيـا را به من

 

من به آن فرهاد باشم ، او نداند عاشقم   ؟؟؟                   تا به كي   بندي به روي عشق شيرينش دلم؟

 

كز نبودش جان من را نيست جايي بهرعشق                     چشمه ي اشك فغان من ،  بسان  نهر عشق

 

وز وجودش ميشود روشن همه شبهاي تار                         ميشود گلگون گلستان ، با شميم عطر يار

 

مـيروم با خاطـرش تا اوج ، تا پيـش خـدا                             تا كـنم جان را ، به جاي جان محبوبم فدا

 

يوسفم  ، در جستجوي مصرم و زيباي خود                        در پي آن عشقـبازي ، در پي شـيداي خود

 

زندگي از من مگـير آن عشقـبازي را به زور                      بگذر از من ، تا نبـاشم از زليخـايم به دور

 

از چه رويي زندگي با من درافتادي به جنگ؟                    از كداميـن كارمن ، كردي مرا آمـاج سنگ؟

 

گرگنه عشق است من را چون روم تا پاي دار                    ميكـنم فرياد ، بر حور و زمين و روزگــــار

 

ميكـنم كوه  و روم تا قـاف  ، تا عمق خطر                          تا بداند سرنوشـتم  ، نـيست از مرگم حـذر

 

گر كني طردم  ، كني چون گور اين دنيا مرا                        قـافـيه بر من كـني تنـگ و كني  بزمم  عزا

 

گر شوي مرداب غصه تا شوم در غم غريق                      يا شوي همرنگ آتش من درآن چوب حريق

 

گر خورم سيلي ز دست دردهايت ، بي شمار                     تا شود  دشت  وسيـع  گونه هايم ، لالـه زار

 

در نهايـت   زهر سـازي زندگـاني را به من                       بر گمانـت   مرگ را خواهم به جاي زيـستن

 

گر جهنم را بيـاري سوي من  از بـهر  درد                         بر ندارم سر از اين عشقـورزي ، اين نبرد

 

كين جهنم كندرآنـست سوختـن من را هدف                       عشق را دُريست زيبا من بدان چونان صدف

 

من نـبـازم عشـق را  با اين همه زخم و الم                          از براي  بودنـش  ، حتي زجـانـم  بـگـذرم

 

هان  بدان اي زندگـاني نـيـستـي در حد آن                          تا ببـنـدي راه  عشقـم بر من و  بر ديگران

 

هرچه اين ره  باشدم  پرتر  ز رنج و دردغم                        لذتـش افزون شود شوق وصـالـمان به هم

 

زندگي تو را دوست ميدارم ولي زين پس بدان                    عاشقم من دوستش دارم مرا هر كس مدان

 

1/6/1385

 

گریه یک مرد

ناخنی می زنم بر ساز

     دستگاه غم , گوشه ی نیاز

خالی نمی شوم و گریه می کنم

قلم مو ای روی بوم

       می خراشم سفیدی را

رنگ های رنگ باخته

         طرح های نیمه ساخته

                     مردی با رویای دیروز

                              حال و فرداهای باخته

خالی نمی شوم و گریه می کنم

تکه چوبی ست در دستم

سرش از نامردمی ها کج

غسل دردش می دهم با دوات

با تمام بغض تن سردم

           از سر اندوه دل , دردم

می فشارم  بر صفحه ی سپید

که روحش را فروخت او با قیمتی ارزان

تا شود جولانگه رنگ سیاه و دست نامردان

می فشارم بر صفحه ی سپید

تا شاید بنویسم از عشق

 تا بنویسم غمی از یک دل شکسته

 ولی نستعلیق خط هایم  شکسته

نیست آن مرهم نیست این مرهم

خالی نمی شوم و گریه می کنم

همه را کنار می زنم

به گوشه های اتاقم می نگرم

یادوارانی از غم امروز

یادگارانی از دل دیروز

 طاقت روشناییم نیست

خاموش بایدم این لحظه و ساعت

بوی کبریت زمان شامه ی امروز من را سوخت

دستی از روی عداوت شمع فرداها بر افروخت

و حال...

توی این تاریکی خاطرات

به زبانه های شمع می نگرم

        چه غمناک در برابر اشک های یک مرد می رقصند

                              و چه زیباست اتاق وقتی که هیچ نمی بینم

                                              نه ساز نه بوم و نه جوهر

...

و من به این حالت می گریم و خالی می شوم.

 

 

شبنم

 

به زمزمه ها گوش می دهم

نجواهایی که آرام در گوشم پرواز می کنند

بوی دلداری می آید

نوعی آرامش کاذب

اما افسوس که هیچکس نمی فهمد

درد این غم سنگین را

و تنها کمر من خمیده

چون برگی که شبنمی سنگین را در سرش دارد

هرچه شبنمش شبنم تر   کمر آرزوهایش خموده تر

می ماند و نمی شکند

به یک امید

آن لحظه که شبنمش به پایین افتد و خود به بالا رود

چه کنم که در این جاده زمستانی

شبنم وجودم هوس رها کردنم ندارد؟

 

 

   روزی که می گفتی من با تو می مانم     روزی که دانستی من بی تو میمیرم

   روزی که با عشقت, بستی به زنجیرم            بازنده من بودم, این بوده تقدیرم

   خوش باوری بودم, پیش نگاه تو               هر دم ز چشمانت, خواندم کلامی نو

   عشق تو چون برگی, در دست طوفان بود    دل کندن و رفتن, پیش تو آسان بود

   روزی به من گفتی دیگر نمی مانم          گفتم که میمیرم, گفتی که می دانم

   باور نمی کردم هرگز جدایی را                 آن آمدن با عشق, این بی وفایی را

   عاشق نبودی تو, من عاشقت بودم           در قبله گاه عشق, بودی تو معبودم

   آرام و آسوده در خواب خوش بودی           یک لحظه من بی تو, هرگز نیاسودم

   من با نفس هایم نام تو را خواندم            کاش ای هوس بازم با تو نمی ماندم