تنهام

سردم. سرد تر از سرد.

پرم. پر از حرف های نا گفته.

حرف هایی که سراسر وجودم لبریز از نگفتنشونه.

دوست دارم توی یه غروب ارغوانی

توی یه زمان سرد و خاکستری

 روی یه بلندی سرد و خشن

داد بزنم

     گریه کنم

         خالی بشم

شاید...

 توی آسمون به این بزرگی

      پیدا شه یه ابر عاشق

که بفهمه درد عشقم

که ببینه اشک چشمم

که بشه محرم دردم

تا ببینه من چی میگم تو این همه داد

چی میخوام از روزگار؟

چرا من این همه تنهام؟

چرا من زار میزنم؟

میگم و زار میزنم

میگذره وقت دل من

سرم رو بالا میگیرم

آسمونمو میبینم

رنگشو باخته

شده همرنگ دل من

سیاه.

حالا حتی توی آسمون به این بزرگی

توی این همه سیاهی

دیگه پیدا نمیشه یه ابر عاشق

همه ابرا فارغ اند.

میبینیم؟؟؟

بازم یه تنهام .

 

ای به دام هوس افکنده سر من

                             ای آنکه ربوده خرد و عقل و دل من

بردی و ربودی دل من, جان و دل من

                           رفتی و نکردی نگهم, چشم و تن من

رفتی و تو آتش زدی جان و نفس من

                       افسانه ی من هستی من هم نفس من

 

 

 

 

تنها همچون جزیره

 

من همون جزیره بودم خاکی و صمیمی و گرم   واسه عشق بازی موجا قامتم یه بستر نرم

یه عزیز دردونه بودم پیش چشم خیس موجا             یه نگین سبز خالص توی انگشتر دریا

تا که یکروز تو رسیدی توی قلبم پا گذاشتی    غصه های عاشقی رو تو وجودم جا گذاشتی

زیر رگبار نگاهت دلم انگار زیر و رو شد                برای داشتن عشقت همه جونم آرزو شد

تا نفس کشیدی انگار نفسم برید تو سینه         ابر و باد و دریا گفتند حس عاشقی همینه

اومدی تو سرنوشتم بی بهونه پا گذاشتی              اما تا قایقی اومد از من و دلم گذشتی

رفتی با قایق عشقت سوی روشنی فردا      من و دل اما نشستیم چشم به راهت لب دریا

دیگه رو خاک وجودم نه گلی هست نه درختی  لحظه های بی تو بودن میگذره اما به سختی

دل تنها و غریبم داره این گوشه میمیره                 ولی حتی وقت مردن باز سراغتو میگیره

میرسه روزی که دیگه قعر دریا میشه خونم     اما تو دریای عشقت باز یه گوشه ای میمونم

 

حرف آخر

 

دیگه امشب    آخریـن باره کـه مـن          دسـت گرمتـو    تـو دستهـام میـگیـرم

آخـریـن بـاره کـه    مـــن        با یـه دنیـا آرزو        واسـه  چـشــمــات  میــمیــرم

چشــم تو     خـودش داره میـگه بـرو         میــرم اما میــدونی     دوســـــت دارم

هرجای دنیـا باشم هرچقـدر تنهـــا باشم    نمی تونم مثل تو  سرد و بی وفا باشم

می دونم   واسـه رسیـدن به تو  دیر اومدم       تو چشـات   دنبـال تـقـدیـر اومـدم

میــدونـم   مـــن   نبودم   قلبـتو دادی به کـسی   هنوزم یه کـم واسـش دلواپـسـی

حالا که دارم میرم کاش یه بار نگام کنی    من به اینم راضی ام که فقط دعام کنی

می رم اما آخر    راه من و تو این نبود    آخر عاشقیمون این همه نقطه چین نبود

اگه مهربـون تر از تو  سر راه من بیاد      به دلم نمیـشیـنه   قلـب من تورو میخواد

حرف آخرم بگم  حالا که دارم می رم     همیشه با خاطره ات    میـمونم تا بـمیرم

 

 

...و تنها یک شب مهتابی

 

تو اون شام مهتاب کنارم نشستی     عجب شاخه گل وار به پایم شکستی

قـلم زد نـگاهت   به نقش آفرینی           که  صورتگـری را   نـبـود اینـچنینی

پریزاد عشـق  رو  مه آسا  کشیدی         خـدا را به شـور  تمـاشـا کـشیـدی

تو دونسته بودی چه خوش باورم من       شکفتی و گفتی از عشق پرپرم من

تا گفتم کی هستی تو گفتی یه بی تاب    تا گفتم دلت کو تو گفتی که دریاب

قسم خوردی بر ماه, که عاشق ترینی     تو یک جمع عاشق, تو صادق ترینی

همون لحظه ابری رخ ماه رو آشفت      به خود گفتم ای وای, مبادا دروغ گفت!

گذشت روزگاری  از اون لحظه ی ناب        که معراج دل بود   به درگاه مهتاب

در اون درگه عشق چه محتاج نشستم   تو هر شام مهتاب به یادت شکستم

تو از این شکستن خبر داری یا نه؟          هنوز شور عشقو به سر داری یا نه؟

هنوزم تو شب هات, اگه ماه رو داری       مـــن  اون ماه رو دادم به تو یادگاری

من   اون ماه رو دادم به تو یادگاری

 

 

عاشقم

کـنار سیب و رازقـی     نشسته عطـر عاشقـی

من از تبار خستگـی      بی خبر از دلـبستگـی

عــــــــــــا شــــــــقـــــــــــم

ابر شدم صدا شـدی        شـاه شدم گـدا شدی

شعر شدم قلم شدی    عشق شدم تو غم شدی

لیلای من دریای من            آسوده در رویای من

این لحظه در هوای تو        گم شده در صدای تو

من عاشقم مجنون تو       گم گشته در بارون تو

مجنون لیلی بی خبر       در کوچه های در به در

مست و پریشون و خراب     هـر آرزو نـقـش برآب

شاید که روزی عاقبت            آروم بگیرد در دلـت

***

کنار هر ستاره ای       نشسته ابر پاره ای

من از تبار سادگی       بی خبر از دلدادگی

عــــــــــــا شـــــقــــــــم

ماه شدم ابر شدی     اشک شدم صبر شدی

برف شدم آب شدی    قصه شدم خواب شدی

لیلای من دریای من        آسوده در رویای من

این لحظه در هوای تو    گم شده در صدای تو

من عاشقم مجنون تو     گم گشته در بارون تو

مجنون لیلی بی خبر    در کوچه های در به در

مست و پریشون و خراب     هر آرزو نقش برآب

شاید که روزی عاقبت         آروم بگیرد در دلت