|
مثل شبنم رو پر گل منو با خودت نگه دار سینه ات رو گهواره ای کن برای این تن تب دار
زیر سقف عاشقیمون عطر موهاتو رها کن یاس عاشقیتو بگشا منو از خودم جدا کن
ای نفس های تو عاشق ای تو خوب موندنی زنده ام با نفس تو تو همیشه با منی
عزیز هم قسم مگر که مرگ من تو را دگر زقلب من جدا کند فدای چشم مست تو اگر به راه عشق تو خدا مرا فدا کند
+ نوشته شده توسط Muhama در دوشنبه یکم مهر 1387 و ساعت
23:43 |
|
درباره وبلاگ
و شما كه به سالياني چنين دوردست به دنيا آمده ايد!
-خود اگر هنوز دنيايي به جا مانده باشد و كتابي كه شعر مرا در آن بخوانيد- خفت ارواح ما را به لعنت و دشنامي افزون مكنيد، اگر مبدا خراب آبادي هستيم كه نامش دنياست. ما بسي كوشيده ايم كه از دهليز بي روزن خويش دريچه اي به دنيا بگشاييم. ما آبستن اميد فراوان بوده ايم. دريغا كه به روزگار ما كودكان مرده به دنيا مي آيند. آمدن از روي حسابي نبود و رفتن از روي اختياري. اي پدر... اينان را بيامرز چرا كه خود نمي دانند با خود چه مي كنند. طراح قالب
|
[ خانه | آرشيو | پست الكترونيك | رفتن به بالای صفحه ]
