سلام
ممنون كه توي اين مدت تنهام نگذاشتين و سراغ اين دلنوشته هاي من ميومدين
هرچند كه هيچ پيشنهاد و طرحي براي تغيير و خونه تكوني توي وبلاگم نداشتم .
بي خيال آخرش خودم يه كاريش ميكنم .
دوباره عيد هم رسيد هيچ وقت يادم نميره برنامه هاي وبلاگ تو عيد پارسال چه جوري بود. چه شوقي داشتم! چه هياهويي توي وجودم بود!
جشن تولدم........
هي....
نه صداي پا مياد نه زنگ در نه تلفن
صبر من تموم شده دير نشده كاري بكن
دل اين كلون درد ميزنه اما بي صدا
دلهره يه عالمه نفس يه آه بي هوا
دم به دم يه حرفي باز مياد ميشينه تو گلوم
همه جمع ميشه واسه وقتي نشستي روبروم
نميشه رو تو حساب كرد مثل آفتاب زمستون
ميري بي خبر نگفته ميشي باز دوباره مهمون
نميشه حتي كمت كرد از تو جمع دلخوشي ها
تو نباشي ديگه از ما چي ميمونه جز يه تنها
نه هواي جاده ها نه كوچه و خيابونا
نه غم پياده رو نه گريه هاي ناودونا
نه سكوت سرد خاك نه سقف دلگير خونه
تو كه نيستي به دلم حتي غم هم نميمونه
باشه هرچي تو ميخواي هر جوري كه تو راحتي
تو پري قصه ها نميشي يار پاپتي
