دوستت دارم

صدا

 

در آنجا ، بر فراز قلهء  کوه      دو پایم خسته از رنج دویدن

به خود گفتم که در این اوج دیگر    صدایم را خدا خواهد شنیدن

 

بسوی ابرهای تیره پرزد     نگاه روشن امیدوارم

ز دل فریاد کردم کای خداوند    من او را دوست دارم ، دوست دارم

 

صدایم رفت تا اعماق ظلمت     بهم زد خواب شوم اختران را

غبارآلوده و بیتاب کوبید      در زرین قصر آسمان را

 

ملائک با هزاران دست کوچک     کلون سخت سنگین را کشیدند

زطوفان صدای بی شکیبم     بخود لرزیده، در ابری خزیدند

 

ستونها همچو ماران پیچ در پیچ     درختان در مه سبزی شناور

صدایم پیکرش را شستشو داد      ز خاک ره، درون حوض کوثر

 

خدا در خواب رؤیا بار خود بود     به زیر پلکها پنهان نگاهش

صدایم رفت و با اندوه نالید    میان پرده های خوابگاهش

 

ولی آن پلکهای نقره آلود     دریغا، تا سحر گه بسته بودند

سبک چون گوش ماهی های ساحل    به روی دیده اش بنشسته بودند

 

صدا صد بار نومیدانه برخاست     که عاصی گردد و بر وی بتازد

صدا میخواست تا با پنجه خشم     حریر خواب او را پاره سازد

 

صدا فریاد میزد از سر درد      بهم کی ریزد این خواب طلائی ؟

من اینجا تشنهء یک جرعهء مهر     تو آنجا خفته بر تخت خدايی

 

مگر چندان تواند اوج گیرد      صدائی دردمند و محنت آلود؟

چو صبح تازه از ره باز آمد     صدایم از "صدا" دیگر تهی بود

 

ولی اینجا بسوی آسمانهاست        هنوز این دیده امیدوارم

خدایا این صدا را می شناسی؟    من او را دوست دارم ، دوست دارم

 

 

 

 

در اتاقي كه به اندازه ي يك تنهاييست

دل من

كه به اندازه ي يك عشق است

به بهانه هاي ساده ي خوشبختي خود مينگرد

به زوال زيباي گلهاي در گلدان

به نهالي كه تو در باغچه ي خانه ي ما كاشته اي

و به آواز قناري ها

كه به اندازه ي يك پنجره ميخوانند

 

 

شمع

در وفای عشق تو مشهور خوبانم چو شمع         شب نشین کوی سر بازان و رندانم چو شمع

روز و شب خوابم نمی آید به چشم غم پرست      بس که در بیماری هجر تو گریانم چو شمع

رشته ی صبرم به مِقراض غمت بُبریده شد           همچنان در آتش مهر تو سوزانم چو شمع

گر کمیت اشک گلگونم نبودی گرم رو             کی شدی روشن به گیتی راز پنهانم چو شمع

در میان آب و آتش همچنان سرگرم توست            این دل زار و نزاراشک بارانم چو شمع

در شب هجران مرا پروانه ی وصلی فرست      ورنه از دردت جهانی را بسوزانم چو شمع

بی جمال عالم آرای تو روزم چون شبست           با کمال عشق تو در عین نقصانم چو شمع

کوه صبرم نرم شد چون موم در دست غمت            تا درآب و آتش عشقت گدازانم چو شمع

همچو صبحم یک نفس باقیست با دیدار تو             چهره بنما دلبرا تا جان برافشانم چو شمع

سرفرازم کن شبی از وصل خود ای نازنین            تا منوّر گردد از دیدارت ایوانم چو شمع

آتش مهر تو را حافظ عجب در سر گرفت               آتش دل کی به آب دیده بنشانم چو شمع

 

 

كاشكي خوندني بودي مثل شعري تو كتاب     كاشكي ديدني بودي مثل رويا توي خواب

 

كاشكي يك قصه بودي كه ميشد تورو نوشت   كاشكي همسفر بودي توي راه سرنوشت

 

كاشكي  يك هوس بودي عشقي زود گذر بودي       از تمناي دلم كاشكي بي خبر بودي

 

كاشكي مثل راز بودي تا كه پنهونت كنم              توي قلب عاشقم عمرمو ستونت كنم

 

هركي داره عالمي داره شادي و غمي                 من فقط تورو دارم تو همه وجودمي

 

بگذار بشناسم تورو تو منو تنها  نگذار              غم بي كسي رو باز تو به ياد من نيار